EKTOPIČNI URETERI

Ektopični ureter bolest je pri kojoj ureter ne završava na trigonum vesicae nego najčešće na vagini, uretri, na vratu mjehura ili čak ponekad u maternici. Bolest je kongenitalna, a može se javiti samo na jednom ili na oba uretera. Anomalije koje su povezane sa ektopičnim ureterom uključuju hidronefrozu, hipoplaziju bubrega, hipoplaziju mokraćnog mjehura te disfunkciju uretralnog sfinktera. Životinje sa unilateralnim ektopičnim ureterom mogu normalno urinirati, dok nemogućnost normalnog uriniranja upućuje na bilateralni ektopični ureter. Zbog neprekidnog otjecanja urina može se javiti i vaginitis ili vulvitis. Razlikujemo ekstramuralni i intrmuralni ektopični ureter. Ekstramuralni ureter ne prihvaća se za mokraćni mjehur nego direktno završava na uretri ili nekom drugom mjestu. Ne javlja se često. Intramuralni ureter prihvaća se mjehura, ali se ne otvara u njemu nego nastavlja ići kroz njegovu stijenku do iza sfinktera gdje se otvara u lumen uretre ili na nekom drugom mjestu. Vlasnici najčešće dolaze do veterinara zbog urinarne inkontinencije jer ureter završava kaudalno od sfinktera. Najčešće se uočava u štenadi, češći je u ženskih jedinki, a od pasmina češći je u zapadnoškotskih terijera, sibirskih haskija, pudla, retrivera itd. Bolest je opisana i u konja i goveda te ljudi.

Glavni simptom bolesti je urinarna inkontinencija. Do dijagnoze se dolazi ili intravenskom urografijom ili cistoskopijom. Urogram daje važne informacije o lokaciji, veličini, morfologiji, te o poziciji otvora uretera. Također pomaže u determinaciji unilateralnog ili bilateralnog ektopičnog uretera, te procjenjuje stanje gornjeg urinarnog trakta zbog povezanih anomalija. Transuretralna uretrocistoskopija daje dodatne informacije o završnom segmentu svakog uretera. Također je potrebno odrediti funkciju pojedinog bubrega. Ako je bubreg nefunkcionalan preporuča se nefrektomija. Ako je bubreg funkcionalan, preporuča se neoureterocistotomija, rezanje uretera i njihovo ponovno šivanje za stijenku mokraćnog mjehura.

Nakon otvaranja trbušne slijenke i ventralne cistotomije, ureter i trigonum postanu vidljivi. Kod ekstarmuralnog uretera, distalni dio uretera koji prolazi pokraj mjehura kaudalno, ligira se i odreže. Na tako prerezani kraj uretera stavi se šav pomoću kojeg provlačimo ureter kroz stijenku mokraćnog mjehura. Kroz dorzalni svod mjehura pomoću hemostata prema Mosquito-u hvatamo šav na ureteru i provlačimo ureter te ga pozicioniramo. Na samom kraju uretera napravi se mali longitudinalni rez škarama prema Metzenbaum-u da bi se otvor uretera proširio. Mukoza uretera se zatim zašije za mukozu mokraćnog mjehura sa 4 do 6 pojedinačnih šavova (5-0 ili 6-0 sintetskim resorptivnim koncem).

Kod intramuralnog uretera rez se radi medijalno na ventralnoj stijenci mokraćnog mjehura i uretre. Zatim se nađe otvor ektopičnog uretera i postavi se kateter. Dio uretera koji je išao kroz stijenku mokraćnog mjehura se odpreparira od okolnog tkiva. Nastali defekt na vratu mokraćnog mjehura i uretri zašije se tekućim šavom. Ektopični ureter se u potpunosti odstrani iz submukoze do mjesta prolaska koz stijenku mjehura, te se napravi novi stalni otvor.

Postoperativne komplikacije su perzistentna inkontinencija, hidronefroza i disurija.